Προταιρεοτητες..

Παντα στην ζωη μου εβαζα τους αλλους πανω απο τον εαυτο μου.. Απο τοτε που με θυμαμαι, εκανα σχεδον τα παντα για τους αλλους, ομως για εμενα δεν εκανα τιποτα.. Ηθελα να κανω αλλα δεν μπορουσα.. Προειχαν αλλα.. Μπορει να μην μου κοστισε μεχρι τωρα.. Αλλα οταν δινεις τα παντα για καποιον κι εκεινος στο ανταποδιδει με το χειροτερο τροπο, λογικο να εχεις την ταση να τα παρατησεις.. Να τα αφησεις ολα και να δεις τον εαυτουλη σου.. Ομως οχι.. Ακομα και τοτε, εμεινα ορθιος και συνεχισα να προσπαθω να φτιαξω τα πραγματα.. Ειχα καταλαβει πως οσο πιο πολυ κυνηγαω την τυχη μου, τοσο περισσοτερο θα απομακρυνεται.. Για λιγο καιρο πιστευα οτι τα προβληματα μου ειχαν λυθει κατα καποιο τροπο.. Και ομως οτι ειχα φτιαξει μεχρι τοτε, με σωστες και λαθος κινησεις, γκρεμιστηκαν ξαφνικα.. Δεν παει αλλο.. Θα τα αφησω οπως ειναι.. Δεν γινεται να νοιαζομαι μονος μου για κατι που το βλεπουν ολοι.. Ειπα πως ειναι πλεον καιρος να φροντισω και λιγο για τον εαυτο μου, χωρις να ξεχασω τους φιλους μου (οσο μπορουν να χαρακτηριστουν ετσι).. Ομως δεν γινεται να αλλαξω ετσι απλα προταιρεοτητες στην ζωη μου.. Ο ανθρωπος δεν γινεται να αλλαξει απο την μια μερα στην αλλη.. Ειναι αδυνατο.. Ομως δεν ξερω αν μπορω να αντεξω αλλη προσπαθεια για κατι που απο την αρχη φαινεται ματαιο.. Σιγουρα αξιζει να προσπαθησω, αλλα δεν ξερω αν θα μπορεσω να το κυνηγησω οσο πρεπει η αν θα γυρισω παλι πισω στο να προσπαθω να αλλαξω τους αλλους.. Απογνωση..

Και τελικα τι ειναι προτιμοτερο? Να εισαι στον πατο των προταιρεοτητων σου, να νοιαζεσαι για τους παντες ή να εισαι το κεντρο του κοσμουυ χωρις να βλεπεις τι γινεται γυρω σου? Θεωρητικα το πρωτο.. Πρακτικα νομιζω, λιγο και απο τα δυο.. Δυσκολος συνδυασμος.. Και ακομα πιο δυσκολη η αλλαγη μια συνηθειας...

Ονειρα..

Ολοι μας κανουμε ονειρα.. Περναμε ολοκληρη την ζωη μας φτιχνοντας ονειρα.. Πυργακια στην αμμο που καταστρεφονται με το πρωτο φυσημα του ανεμου.. Υπαρχουν φορες ομως που δεν φταει ο ανεμος αλλα καποιος που τα παταει και τα ριχνει, ακυρωνοντας τον κοπο που καναμε για να τα φτιαξουμε.. Και τοτε ερχεται η στιγμη που αναρωτιεσαι..Αξιζει να φτιαξω και παλι απ την αρχη ή καλυτερα να βουτηξω στην θαλασσα? Να συνεχισω να ονειρευομαι κατι που δεν μπορω να το εχω ή να φυγω για να γλιτωσω τον πονο?
Παντα πιστευα οτι ειναι προτιμοτερο να πεσεις χαμηλα μαζι με τα ονειρα σου παρα να φτασεις ψηλα χωρις ονειρα.. Οταν ομως τα ονειρα δυο ανθρωπων ερχονται σε αντιθεση τοτε τι γινεται? Τι γινεται οταν για να πραγματοποιηθει ενα ονειρο χρειαζεται να θυσιαστει ενα αλλο? Γιατι να πρεπει να ειναι τα παντα τοσο περιπλοκα?

Ψυχικος θανατος..

Ειναι στιγμες που ολοι θελουμε να βγαλουμε απο μεσα μας ολα αυτα που μας βαραινουν.. Ολα αυτα που μας κανουν να νιωθουυμε ασχημα, οσο καιρος και αν περασει.. Ειναι στιγμες που θελουμε απλα να ξεσπασουμε χωρις να σκεφτομαστε και χωρις να υπολογιζουμε τιποτα και κανεναν.. Και επισης ειναι στιγμες που νιωθουμε τελειως αηδιασμενοι και απαξιωμενοι για καποια ατομα, δηθεν φιλους που χαθηκαν απο την μια στιγμη στην αλλη.. Νιωθουμε αδειοι απο συναισθηματα, ενω βαθεια μεσα μας ξερουμε και παραδεχομαστε οτι υπο αλλες συνθηκες, δεν θα μπορουσαμε να ζησουμε χωρις αυτους. Ομως παρ ολα αυτα, οτι και να μας εχουν κανει, οσο και να μας εχουν πληγωσει ξερουμε οτι αν αλλαξουν οι συνθηκες θα ειμαστε και παλι κοντα.. Δυστυχως ομως δεν υπαρχουν -και δεν προκειται να υπαρξουν ποτε- ιδανικες συνθηκες για κατι.. Αρα το να αλλαξουν οι συνθηκες, οι σκεψεις, τα συναισθηματα ειναι αδυνατο.. Αυτο το αδειο συναισθημα που εχουμε για καποιον, εγω το λεω ψυχικο θανατο.. Και για μενα, καποιος εχει πεθανει ψυχικα, οταν η παρουσια του ειναι χειροτερη απο την απουσια του..

Εγωισμος - το μικρο μαγνητακι στην θαλασσα

Οι σχεσεις αναμεσα στους ανθρωπους ειναι σαν τα βραχια στην μεση της θαλασσας.. Η θαλασσα ειναι οι εξελιξεις και τα οσα συμβαινουν γυρω μας, τα βραχια ειναι οι σχεσεις που διαμορφωνουμε ενω τα μικρα και μυτερα εξογκωματα ειμαστε εμεις.. Τι σημαινει αυτο? Οσο πιο δυνατη και φουρτουνιασμενη ειναι η θαλασσα, τοσο περισσοτερη ειναι η φθορα σε εμας, αλλα κυριως στις σχεσεις που φτιαχνουμε.. Αυτο που εννοω, ειναι οτι ειναι αδυνατον να μην υπαρχει φθορα στις σχεσεις αναμεσα σε δυο ανθρωπους..

Ομως οπως και οι βραχοι, ετσι και οι σχεσεις ειναι αρκετα δυσκολο να διαλυθουν.. Δυστυχως ομως οχι αδυνατον..

Κι αυτο γιατι ορισμενα εξωγκωματα εχουν κατι μικροσκοπικα -αλλα θαυματουργα- κυματομαγνητακια, τα οποια λεγονται ΕΓΩΙΣΜΟΣ..
Ο εγωισμος, λοιπον, τον οποιο ορισμενοι βαζουν σε λειτουργια μολις δουν οτι κατι δεν τους βολευει, ειναι ο λογος για τον οποιο η φθορα των σχεσεων γινεται ολο και πιο γρηγορη και "βιαιη"..
Ο εγωισμος ειναι ο λογος ο οποιος μας κανει να μην ακουμε, ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΑΙΝΟΥΜΕ ΚΑΝ ΣΤΟΝ ΚΟΠΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΥΜΕ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΛΛΟΙ ΜΑΣ ΛΕΝΕ και στο τελος -απο εγωισμο και πεισμα μονο- να ισχυριζομαστε οτι δικαιως φαγαμε τα μουτρα μας.. Και ακομα κι αν το εχουμε ζησει χιλιαδες φορες το ιδιο επεισοδειο, εαν ο μηχανισμος του εγωισμου ενεργοποιηθει, κανεις δεν μπορει να τον κλεισει.. Και ισως ουτε ο ιδιος μας ο εαυτος..
Εγωισμος ειναι επισης αυτο που σε κανει να νευριαζεις οταν σου λενε το καλυτερο νεο, ακομα και να το ξερεις ηδη.
Εγωισμος ειναι να μην δεχεσαι καμια αλλη γνωμη εκτος απο την δικη σου, κι ας ξερεις οτι ειναι λαθος..
Εγωιστης ειναι αυτος που αν τον κατηγορησεις για εγωισμο θα αρνηθει τα παντα.. Εγωιστης ειναι αυτος που θεωρει τον εαυτο του ως το κεντρο του κοσμου..
Εγωιστης ειναι ο δηθεν φιλος ο οποιος σε παρατησε στην μεση του πουθενα για να ευχαριστησει τα προσωπικα του θελω..

Θα μπορουσα να συνεχισω να γραφω πολλα ακομα, αλλα οσο θυμαμαι τοσο χειροτερα.. Και κατι ακομα για το θεμα μας..:

Ο εγωισμός είναι ένα ζευγάρι ξυλοπόδαρα, που κάνουν τον άνθρωπο ψηλό, χωρίς να τον κάνουν μεγάλο.

Μέγας Βασίλειος

Αναμνησεις

Αναμνησεις.. Στιγμες, καταστασεις του παρελθοντος οι οποιες εχουν αποτυπωθει βαθεια μεσα μας με τον πιο χαρακτηριστικο τροπο.. Ειναι τοσο χαρακτηριστικες, που ειμαστε αναγκασμενοι να συγκρινουμε την καθε κατασταση του παροντος με τις αναμνησεις μας.. Το οτι ειναι αποτυπωμενες μεσα μας, δεν σημαινει απαραιτητα οτι μας εκαναν χαρουμενους.. Ειναι στιγμες οι οποιες ηταν, ειναι και θα ειναι πολυ σημαντικες, τοσο για εμας οσο και για την ζωη μας.. Ειναι οι στιγμες εκεινες που θυμωμαστε οταν ειμαστε χαρουμενοι, και ειναι οι ιδιες στιγμες που μας ερχονται στο μυαλο οταν βρισκομαστε σε δυσκολη θεση, και ειναι επισης οι στιγμες εκεινες στις οποιες εχουμε κανει λαθη, ειτε εμεις ειτε αλλοι, και παραδειγματιζομαστε ωστε να μην κανουμε τα ιδια..

Ομως ειναι ορισμενες αναμνησεις που θες να τις ξεχασεις και να τις σκεφτεσαι οσο το δυνατον λιγοτερο.. Στιγμες οπως η απωλεια ενος φιλου, ο οποιος μας χαρισε μοναδικες στιγμες.. Και ομως, αυτες οι αναμνησεις ειναι εκεινες που δεν μπορεις να αποφυγεις.. Γιατι αυτες οι αναμνησεις ειναι εκεινες που σου δινουν μαθηματα τα οποια δεν μπορεις να παρεις απο πουθενα αλλου.. Το καλυτερο που εχεις να κανεις ειναι να συμβιβαστεις με την υπαρξη τους και να ακουσεις αυτο που εχουν να σου πουν.. Και το σημαντικοτερο ειναι να ακουσεις προσεκτικα, ωστε να μην γινεις κατι που ποτε δεν ηθελες..

Εξηγωντας τον κοσμο γυρω μας..

Ποσες φορες εχουμε βρεθει αντιμετωποι με καταστασεις, τις οποιες ουτε μπορουμε να καταλαβουμε, ουτε να εξηγησουμε, ουτε να βρουμε κατι που να μας βοηθησει στο ολο θεμα? Σιγουρα ειναι παρα πολλες.. Πρεπει ομως να καταλαβουμε οτι ακομα και τα πιο παρανοϊκα πραγματα γινονται για καποιο λογο.. Αυτος ο λογος μπορει να ειναι βαθια κρυμμενος σε συναισθηματα και μυστικα.. Ομως υπαρχει..

Κατα την γνωμη μου, αξιζει να προσπαθησουμε να λυσουμε ακομα και τις πιο περιπλοκες καταστασεις.. Αξιζει, για να καταλαβουμε τι περιστρεφεται γυρω απο εμας.. Οπως εγραψα και στο προηγουμενο αρθρο ολα κανουν τον κυκλο τους και ολοι ειναι αναγκασμενοι να περασουν απο ορισμενες καταστασεις.. Ομως, οσο πιο πολλες και δυσκολες δοκιμασιες καλουμαστε να περασουμε, τοσο καλυτεροι γινομαστε.. Τοσο περισσοτερο καταλαβαινουμε τι γινεται γυρω μας.. Τοσο περισσοτερο καταλαβαινουμε τα συναισθηματα και τις σκεψεις του αλλου, ανεξαρτητα απο το τι βγαζει προς τα εξω.. Τοσο πιο πολυ αντιλαμβανομαστε την απαντηση στο "γιατι" που τοσο πολυ μας προβληματιζει.. Γιατι μπορει να ειναι δυσκολο να ζεις κυνηγωντας ενα γιατι, αλλα ειναι πολυ πιο δυσκολο να σε κυνηγαει ενα γιατι για ολη σου την ζωη..

Οταν καταλαβουμε οτι ολα περιστρεφονται...

... γυρω απο τον ιδιο ακριβως κυκλο, τοτε θα συνυδητοποιησουμε πολυ περισσοτερα πραγματα απο οσο νομιζουμε.. Γιατι αν το σκεφτουμε καλα, τα παντα κανουν κυκλο.. Απο τον καδο στο πλυντηριο, μεχρι την ζωη ενος -οποιουδηποτε- ανθρωπου.. Και δεν μιλαω για το μεγαλο κυκλο της ζωης και του θανατου, αλλα για εκεινο των απλων -ή και περιπλοκων- καθημερινων στιγμων..

Γιατι μπορει η ηρεμια να ειναι προαγγελος μιας καταιγιδας, αλλα και η ιδια η καταιγιδα ειναι υπευθυνη για το ουρανιο τοξο, το οποιο και παλι με την σειρα του μας οδηγει στην γαλήνη και την ηρεμια.. Και ετσι γινεται και στην ζωη.. Οταν μια ιστορια ή μια καταιγίδα τελειωσει, αρχιζει μια καινουρια, διχως να ξερουμε που μας οδηγει.. Και αυτο ειναι το ωραιο.. Να περιμενεις το απροσδοκητο.. Να περιμενεις την στιγμη που θα συμβει κατι για να ταραξει τα ηρεμα νερα της ψυχης σου.. Γιατι δεν μπορεις να γινεις σωστος καπετανιος στο καραβι της ζωης, εαν δεν περασεις απο μεγαλα κυματα..