Πέμπτη 28 Ιουλίου 2011

Ανθρωπινες σχεσεις

Οσο ζουμε δημιουργουμε σχεσεις.. Σχεσεις οικογενειακες, σχεσεις φιλικες, σχεσεις ερωτικες... Και σε καθε μια απο αυτες συμπεριφερομαστε με διαφορετικο τροπο.. Και γι αυτο το λογο νιωθουμε διαφορετικα οταν ειμαστε με εναν φιλο μας απ οτι με εναν συγγενη μας ή τον συντροφο μας.. Ομως τι γινεται οταν οι σχεσεις μας περιπλεκονται? Οταν μια φιλικη σχεση εξελισσεται σε κατι παραπανω? Και αξιζει να θυσιασουμε μια φιλια για να νιωσουμε την σιγουρια μιας σχεσης? Αξιζει να ρισκαρουμε για να νιωσουμε ενα τοσο ωραιο συναισθημα, το οποιο ομως ειναι και τοσο δυσκολο βρεις?

Γιατι αυτο που νιωθω και το τι θα γινει, εξαρταται αμεσα απο την απαντηση στην ερωτηση αυτη.. Αν προχωρησω σημαινει οτι ρισκαρω να χασω μια φιλια στην οποια εχω δωσει και εχω παρει παρα πολλα.. Μια φιλια που με εκανε να καταλαβω αρκετα πραγματα και μου χαρισε τοσο ωραιες στιγμες.. Αλλα αν διστασω σημαινει οτι θα πρεπει να το κρατησω μεσα μου.. Και αυτο δεν ειναι στα πραγματα που μπορω να κανω τοσο ευκολα..

Και τοσο καιρο που το κρατουσα μεσα μου, εγινε τιποτα? Οχι.. Τυχαιο? Δεν νομιζω! Γι αυτο καλυτερα να ακολουθησω την συμβουλη ενος φιλου που μου θυμησε αυτο που παντα πιστευα.. Οτι δηλαδη "Στην ζωη αν δεν ρισκαρεις, δεν θα ζησεις".. Και επισης ενιωσα και τον στιχο των Πυξ Λαξ, "Ο,τι αξιζει ποναει κι ειναι δυσκολο".. Γιατι οταν κατι ειναι δυσκολο ειναι και πολυτιμο.. Και πρεπει να κανεις ο,τι περναει απ το χερι σου για να το κατακτησεις.. Και μετα να συνεχισεις να προσπαθεις για να το κρατησεις κοντα σου...


Παρασκευή 22 Ιουλίου 2011

2 μήνες μετά

Πέρασαν ήδη 2 μηνες απο την τελευταια μου δημοσιευση.. Και οπως λεει και το τραγουδι: "Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά".. γιατι μπορει να αρχισα να τα ξαναβρισκω με τους φιλους μου αλλα αυτό δεν ειναι αρκετο.. πολυ απλα γιατι το παρελθον δεν αλλαζει.. απλα αλλαζει ο τροπος που το αντιλαμβανομαστε.. ομως (καλώς ή κακώς) η αντιληψη μας για το παρελθον, δεν εξαρταται μοναχα απο εμας.. εξαρταται και απο το ιδιο μας το παρελθον και τα ατομα τα οποια το εχουν διαμορφωσει...

ετσι λοιπον, ενω πιστευα οτι ειχα χασει καποιους απο τους καλυτερους μου φιλους και ενιωθα καπως προδωμενος, αποδειχθηκε (συνηδητοποιησα βασικα) οτι ειχα κρινει λαθος.. γιατι εκεινος τον οποιο κατεκρινα τοσο καιρο καταφερε να μου ανοιξει καπως τα ματια και να με κανει να δω πιο καθαρα.. και επισης να καταλαβω αυτα τα οποια ηδη ηξερα.. οτι δηλαδη τους φιλους μου, ή καλυτερα την παρέα μου, την εχασα λογω ενος αλλου προσωπου.. και πραγματικα ειναι μια απο τις λιγες φορες που εχω πραγματικα μετανιωσει για καποια πραξη μου ή σκεψη μου.. nevermind!! το θεμα ειναι οτι καταφερα να προχωρησω μπροστα και αποφασισα οτι αρκετα κυνηγησα την τυχη μου.. καιρος να με κυνηγησει κι εκεινη.. εκανα νεους φιλους και -μαζι με ορισμενους απο τους παλιους- εχουμε φτιαξει περιπου μια παρεα.. και λεω περιπου γιατι δεν εχουμε δεθει ακομα ολοι μαζι.. αλλα με τον καιρο θα γινει κι αυτο..

σ αυτους τους δυο μηνες αλλαξαν πολλα.. συναισθηματα, φιλοι και φιλιες, σχεσεις.. επισης ομως αλλαξε κατι και σε ενα πιο ιδιαιτερο κομματι.. επιτελους!! μπορει βεβαια να μην εχει γινει κατι (και δεν νομιζω και να γινει) αλλα τουλαχιστον καταφερα επιτελους να ξανανιωσω αυτο το μαγικο συναισθημα..! κι αυτο με κανει ιδιαιτερα χαρουμενο.. αλλα υπαρχει και εδω ενα αρνητικο κομματι.. οτι αυτο το συναισθημα το ενιωσα για ενα ατομο που εχουμε περασει παρα πολλα μαζι και εχουμε δεθει ως φιλοι.. και λογω καποιων γεγονοτων δεν θελει να γινει τιποτα αυτο τον καιρο..

2 μηνες τελικα ειναι υπεραρκετοι για να ερθουν τα ανω κατω στην ζωη σου.. στην δικια μου μπορει τα περισσοτερα να πηγαν προς το χειροτερο αλλα προσπαθω να κραταω τα καλα και ο,τι μπορει να με κανει να νιωσω ακομα πιο δυνατος για να συνεχισω.. γιατι οπως ειπα και πιο πανω...: "ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙΣ ΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ, ΑΛΛΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΠΟΥ ΤΟ ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΕΣΑΙ!" (ναι ειναι κλεμμενο απο τους singles) =D

Παρασκευή 20 Μαΐου 2011

friendships..

friends.. such an important part of everyone's life.. and indeed, one has to make so much efforts just to keep them close to him.. so many efforts can be "ruined" in just one day.. one minute.. one second.. it's so nice having friends caring about you but what happens when you suddenly lose them..? when they are suddenly taken away from you..? i don't mean that they don't care about you.. they are just no longer close to you.. it's such a horrible feeling.. 
and in the end, feelings have no value.. what really matters is whether or not we express those feelings.. and the way we do so.. and here is the question.. even if one expesses his/her feeling.. what about us..? what about our own feelings..? why we don't ourselves expess our feelings, but we demand others to do so..? what i mean is that people always tend to criticize the others.. most often successfully (when well-intentioned)... but when it comes to criticizing ourselves, we just can't do the right thing.. that is EXPRESSING OUR FEELINGS... so simple.. and when we do so, things always look better... in just one day.. one minute.. one second.. 

people actually want to live life today.. they just show it in a different way.. 

just think of it.. isn't it amazing how rapidly people's feelings may change by telling some little words..?

Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

life sucks..

how is it possible for someone to think of something like that? after having been so much dedicated to a person, then she just regards you as if you are a stranger.. 
as if you have done nothing for her.. 
as if your only purpose was to exploit her in order to satisfy yourself... 
and the reason for that...? criticizing her boyfriend.. 
i just don't get it.. erasing so much memories of joy because of saying something (i know it was an insult) on a whim.. it is out of this world.. i had always been next to her when she needed someone.. and as she had told me i was the only person to treat her in such a good manner.. what changed? why did all this mess happen..? someone give me a fucking excuse!! i just can't stand losing all my beloved people.. she was the 3rd person to leave me alone in the darkness.. all this time, she was the only person to stand by me.. she was the only person to encourage me when i was depressed.. and that's why i will always be there, waiting for her to come back..

Till then.. i'll keep dreaming.. =/